تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
کَيْ نُسَبِّحَکَ کَثِيراً (33)
کَيْ نُسَبِّحَکَ کَثِيراً: تا اينکه به يکجا تسبيح کنيم ذات تو را بسيار و ثناى تو گوئيم بيشمار. تسبيح عبارت است از تنزيه خداى تعالى در ذات و صفات و افعال از آنچه شايسته الهى نيست.