تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّکَ کُنْتَ بِنا بَصِيراً (35)
إِنَّکَ کُنْتَ بِنا بَصِيراً: بدرستى که ذات يگانه تو به احوال و اعمال ما آگاه
«1» مجمع البيان، ج 4، ص 9.
جلد 8 - صفحه 265
است.
تبصره: أبو الفتوح رازى (رحمه اللّه) فرمايد: اى عجب، اگر موسى را يارى باشد در نبوت که او را وزير و معاون باشد بر اداى رسالت و او را به فرعون فرستاده بودند، رسول ما را که به کافة الناس بلکه به جن و انس فرستادند و هر يکى از صناديد قريش فرعونى بودند، او را وزيرى نبايست؟! بلى، او را وزيرى بود و هم برادر او و خليفه بعد از او به فرمان خداى تعالى لا جرم فرمود:
يا علىّ انت منّى بمنزلة هرون من موسى الّا انّه لا نبى بعدى.
يا على تو را از من، منزلت هارون است جز اينکمه نيست پيغمبرى بعد از من.
اين خبرى است به قبول تلقى، و همه طوايف روايت کنند. و اين خبر دليل امامت امير المؤمنين عليه السلام است براى اينکه از ظاهر خبر مفهوم شود که حضرت رسول صلى اللّه عليه و آله به اين خبر اثبات کرد امير المؤمنين عليه السلام را از خود هر منزلتى که هارون را بود از حضرت موسى جز نبوت، که به لفظ استثناء نمود و اخوت به عرف مستثنى است و از منازل هارون يکى وزارت بود و يکى خلافت وزارت در فرمايش «وَ اجْعَلْ لِي وَزِيراً مِنْ أَهْلِي» و خلافت در فرمايش «هرون اخلفنى فى قومى» «1».
تتمه: حافظ ابو نعيم از علماى عامه به اسناد خود از ابن عباس روايت نموده که: رسول خدا صلى اللّه عليه و آله، گرفت دست على بن ابى طالب و دست مرا در حالى که ما به مکه بوديم و چهار رکعت نماز بجا آورد، پس دست به آسمان بلند نمود عرض کرد:
اللّهم انّ نبيّک موسى بن عمران سئلک فقال ربّ اشرح لى صدرى و يسّر لى امرى و احلل عقدة من لسانى يفقهوا قولى و اجعل لى وزيرا من اهلى عليا اشدد به ازرى و أشرکه فى امرى.
خدايا، بدرستى که پيغمبر تو موسى بن عمران درخواست نمود تو را، پس گفت خدايا شرح فرما براى من سينه مرا و آسان فرما کار مرا و بگشا گره زبان
«1» تفسير ابو الفتوح رازى، چاپ اسلاميه 1398، ج 7، ص 460.
جلد 8 - صفحه 266
مرا و قرار ده براى من وزيرى از اهل من هارون برادر مرا و محکم گردان به او پشت مرا ... و من محمد پيغمبر تو سؤال مى‌کنم تو را پروردگارا، وسعت ده سينه مرا و آسان فرما کار مرا و بگشا عقده زبان مرا تا بفهمند کلام مرا و قرار ده براى من وزيرى از اهل من، على را برادر من، و محکم فرما به او پشت مرا و شريک گردان او را در کار من. ابن عباس گويد پس شنيدم منادى ندا نمود:
بتحقيق عطا شد آنچه سؤال نمودى «1».