تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ إِلاَّ بُشْرى لَکُمْ وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُمْ بِهِ وَ مَا النَّصْرُ إِلاَّ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ (126)
وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ: و قرار نداد خداى تعالى نزول ملائکه را، إِلَّا بُشْرى لَکُمْ:
مگر مژده و بشارتى براى شما به فتح و نصرت، وَ لِتَطْمَئِنَّ قُلُوبُکُمْ بِهِ: و به جهت آنکه مطمئن فرمايد قلبهاى شما را به آن امداد، و ترس دشمنان را از خاطر شما بيرون برد. وَ مَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ: و نيست نصرتى و يارى مگر از جانب خدا، الْعَزِيزِ الْحَکِيمِ: غالب است بر همه امور، و مغلوب نشود در حکم و فرمان خود. حکيم است در امور، يعنى نصرت و خذلان او، از روى حکمت و مصلحت باشد.
تنبيه: در آيه شريفه اشاراتى است: 1- آنکه نصرت و غلبه از جانب قادر متعال است، نه به کثرت لشکر و اعداد اسباب و مهيّا بودن سلاح. 2- نصرت الهى مؤمنان را، محتاج به امداد ملائکه نبود، بلکه نزول ملائکه جهت بشارت مؤمنان و ثبات قلوب آنان بود، زيرا نظر عامه اغلب متوجه به اسباب مى‌باشد.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 235
3- مؤمن حقيقى بايد يقين داشته باشد به نصرت الهى و اتکال و اطمينان به توجهات سبحانى، بنابراين باکى براى او نيست از ابتلائات؛ و لذا سرور مؤمنين حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمايد: باک ندارم از آنکه من بر مرگ واقع شوم يا مرگ بر من وارد آيد. «1»