تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيَقْطَعَ طَرَفاً مِنَ الَّذِينَ کَفَرُوا أَوْ يَکْبِتَهُمْ فَيَنْقَلِبُوا خائِبِينَ (127)
لِيَقْطَعَ طَرَفاً مِنَ الَّذِينَ کَفَرُوا: نصرت شما در روز بدر براى آن بود که قطع و نيست گرداند بعضى اکابر و صناديد را از کسانى که کافر شدند. يا نصرت مؤمنان نيست مگر از خدا، تا منقطع سازد بعضى از کفار را که جمعى مقتول و عده‌اى اسير شدند. أَوْ يَکْبِتَهُمْ: نصرت داد شما را تا خوار و نگونسار و غمگين گرداند کفار را و جگر آنها سوخته و محزون شود، فَيَنْقَلِبُوا خائِبِينَ: پس برگردند به هزيمت و فرار، در حالتى که بى‌بهره و نااميد باشند از آمال خود.
تنبيه: ذکر واقعه بدر در ميان حرب احد به جهت آنست که تا اصحاب، جمع نمايند ميان دو صف به صبر و شکر، زيرا غزوه بدر مشتمل بر فتح و غنيمت، و بر آن شکر نمايند؛ و ديگرى محتوى قتل و هزيمت، و در آن صبر نمايند. و مؤمن بايد داراى اين دو صفت بوده باشد.