تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِذْ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّکَ ما يُوحى (38)
بعد شمه‌اى از منتهاى خود را به اعطاء نعم بيان فرمود براى او.
نعمت اول: إِذْ أَوْحَيْنا إِلى أُمِّکَ ما يُوحى: زمانى را که وحى فرموديم به سوى مادر تو آنچه وحى کرده مى‌شود، يعنى آنچه نتوان دانست مگر به وحى و سبب نجات تو گردد از کشتن. مراد الهام است در وقتى که تو را زائيده بود و کسان فرعون در طلب پسران بودند که بکشند و او در کار خود مانده شد، در قلب او انداختيم. بنا بقولى خواب ديد يا ملکى يا پيغمبرى به او گفت: