1- گاهى والدين به خاطر فرزند، مشمول لطف خاص مىشوند. «أَوْحَيْنا إِلى أُمِّکَ»
2- زن نيز مىتواند به مقامى برسد که مورد وحى و الهام الهى قرار بگيرد. «أَوْحَيْنا إِلى أُمِّکَ» (اگر چه اين وحى، براى رسالت بشمار نمىرود، امّا الهام ساده نيز به حساب نمىآيد، زيرا مادر موسى به واسطهى آن، فرزند خود را تسليم امواج آب کرد.)
3- در حرکت ونهضت انبيا، زنان نيز ايفاى نقش کردهاند. «أُمِّکَ»
4- دريا نيز همچون تمام هستى، تحت امر الهى است. «فَلْيُلْقِهِ الْيَمُّ بِالسَّاحِلِ»
5- تکرار کلمه «عدّو» نشانه عمق عداوت طاغوت نسبت به فرستادگان الهى است. «عَدُوٌّ لِي وَ عَدُوٌّ لَهُ»
«1». تفسير نمونه.
«2». سجده، 17.
جلد 5 - صفحه 342
6- عدو شود سبب خير، اگر خدا خواهد. «يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِي وَ عَدُوٌّ لَهُ» 7- محبوبيّت يکى از الطاف الهى است. آنکه دلها از اوست، محبّت نيز از اوست.
«مَحَبَّةً مِنِّي»
8- اولياى خدا، تحت نظر و تربيت ويژهى پروردگار قرار دارند. «عَلى عَيْنِي»