تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَأْتِياهُ فَقُولا إِنَّا رَسُولا رَبِّکَ فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ وَ لا تُعَذِّبْهُمْ قَدْ جِئْناکَ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّکَ وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى (47)
بعد از آن تفسير فرمايد امر دعوت و تبليغ را:
جلد 8 - صفحه 277
فَأْتِياهُ فَقُولا إِنَّا رَسُولا رَبِّکَ: پس برويد به جانب فرعون، پس بگوئيد بدرستى که ما فرستادگان پروردگار توئيم به آنچه دعوت کنيم تو را به آن و امر نمائيم. فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ: پس بفرست با ما فرزندان يعقوب را، يعنى رها کن و از بند بندگى و خدمت ايشان را خلاص نما تا به زمين بيت المقدس که مسکن پدران و اجداد ما بود برگرديم. وَ لا تُعَذِّبْهُمْ: و عذاب مکن آنها را به بجا آوردن کارهاى شاقه مانند کندن زمين و بنائى و نقل سنگهاى بزرگ و غير آن بدون اجرت و مزد. قَدْ جِئْناکَ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّکَ: بتحقيق آورده‌ايم معجزه‌اى از جانب پروردگار تو، يعنى آمده‌ايم براى دعوت تو به حجت و برهان نه آنکه بدون دليل و تبيان.
بعد از آن به جهت ترغيب و تشويق فرمود: وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى:
و سلامتى دو جهان، يا درود و تحيت حضرت رحمان بر کسى باد که پيروى کند راه راست را که ايمان به يگانگى خدا باشد. نزد بعضى معنى آنکه: و سلامتى از عذاب الهى است بر کسى که پيروى نمايد هدايت را. نزد بعضى از مفسرين اين کلام موسى و هارون است که وعده‌اى باشد براى کسى که ايمان آرد به سلامتى از عقوبات، لکن اولى آنکه: تتمه کلام سبحانى است که تحريص و ترغيب باشد نسبت به تمام مردم تا پيروى کنند هدايت و ايمان را و مخالفت نمايند هواى نفس و شيطان را، زيرا در اول نجات محقق و در ثانى هلاکت مسلم باشد.