1- کارهاى ارشادى و تبليغى بايد بديع وتهاجمى باشد، نه تدافعى. «فَأْتِياهُ»
2- رسالت انبيا از شئون ربوبيّت خداوند است. «رَسُولا رَبِّکَ»
3- غرور مستکبران را بشکنيد. «رَبِّکَ» در مقابل کسى که مى‌گويد: «أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلى» «1»
4- سخن با نرمى و لطافت، منافاتى با قاطعيت و صراحت ندارد. «إِنَّا رَسُولا رَبِّکَ»
5- آزادسازى انسان‌ها از ستم وبردگى طاغوت، در رأس وظايف انبياست.
«فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ» (آرى دين از سياست جدا نيست، مبارزه با طاغوت‌ها و آزاد کردن مردم در متن دستورات الهى است.)
6- هجرت از محيط ظلم و گناه، مقدمه نجات است. ابتدا آزادى، سپس ايمان.
فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ ...
7- مبارزه با طاغوت وآزادى مردم زمانى ارزش واقعى و همه جانبه دارد که در خط انبيا باشند. «فَأَرْسِلْ مَعَنا»
8- آزار وشکنجه‌ى مردم، ممنوع است. «لا تُعَذِّبْهُمْ»
9- عملکرد مأموران، به حساب فرمانده و مسئول آنان نيز گذارده مى‌شود.
«لا تُعَذِّبْهُمْ» با توجّه به اينکه شخص فرعون، شکنجه‌گر تک‌تک مردم نبود.
10- امنيّت و سلامتى کامل و جامع، تنها در پرتو پيروى از هدايت‌هاى الهى بدست مى‌آيد. «وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى»
11- سلام به طاغوت وستمگران و کسانى که در مسير هدايت نيستند، ممنوع است. «وَ السَّلامُ عَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدى»
12- آنچه مهم است پيروى از حقّ است. «اتَّبَعَ الْهُدى»
«1». نازعات، 24.
جلد 5 - صفحه 350
13- سلام دادن در پايان سخن، از آداب سخن است. «والسلام‌على ...»