1- آنچه مورد ادّعا و نزاع است، ربوبيّت خداوند است، نه خالقيّت. «فَمَنْ رَبُّکُما»
2- روحيّه‌ى استکبار و غرور طاغوتى حتّى در گفتار و شيوه‌ى سؤال نيز مشهود است. به جاى اينکه بپرسد «مَن ربّى»، گفت: «فَمَنْ رَبُّکُما»
3- ما از خداوند طلبى نداريم، هر چه هست عطاى اوست. «أَعْطى کُلَّ شَيْ‌ءٍ»
4- خداوند يکتا، هم مى‌آفريند و هم با هدايت تکوينى اداره مى‌کند. «أَعْطى کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى» (آرى او پس از آفرينش، راه ادامه‌ى زندگى و کمال را نيز در آنان قرار داده است. «ثُمَّ هَدى»)
5- خداوند به هر موجودى، آفرينش کامل و ويژگى‌هايى متناسب با او عطا کرده است. «خَلْقَهُ»
6- لازمه‌ى ربوبيت الهى، هدايت اوست. رَبُّنَا ... ثُمَّ هَدى
7- ربوبيّت، حقِ کسى است که آفريدگار است. «رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى کُلَّ شَيْ‌ءٍ خَلْقَهُ»
8- همه‌ى موجودات، مشمول هدايت الهى هستند. تمام قوانين حاکم بر هستى و غرايز موجود در انسان‌ها و حيوانات، از هدايت الهى است. «خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى»
9- در برابر منطق نبايد به راه نياکان تکيه کرد. «فَما بالُ الْقُرُونِ الْأُولى»
موسى عليه السلام با منطق سخن مى‌گويد ولى فرعون، مسير بحث را به تاريخ مى‌کشاند، تا عواطف مردم را تحريک کند. «فَما بالُ الْقُرُونِ الْأُولى»
«1». اعلى، 2- 3.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 352