پیام‌های تفسیر نور

1- انبيا هر چه را نمى‌دانستند، يا گفتن آن را به صلاح نمى‌دانستند، علم آن را به خداوند نسبت مى‌دادند. «عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي» 2- مربّى بايد با سياست، بعضى پاسخ‌ها را کلّى و يا با سکوت جواب دهد تا بحث منحرف نشده و دستاويز دشمن نگردد. «عِلْمُها عِنْدَ رَبِّي» 3- در تشکيلات الهى، همه چيز حساب وکتاب دارد. «فِي کِتابٍ» 4- کتاب الهى بسيار با عظمت وبزرگ است. «کِتابٍ» نکره آمده است. 5- در علم خداوند خطا راه ندارد. «لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌» (سهو و خطا در مورد کسانى است که واقعيت را نمى‌دانند، امّا در مورد خداوندى که ظاهر و باطن هر چيز را همان گونه که هست مى‌داند، هرگز احتمال خطا وجود ندارد.) 6- علم انسان دو آفت دارد؛ يا از ابتدا اشتباه مى‌فهمد و حقيقت را گم مى‌کند و يا بعد از فهميدن فراموش مى‌کند، امّا علم خداوند از اين آفات مبرّاست. «لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌» 7- کسى حقّ ربوبيّت دارد که انحراف وفراموشى در او راه نداشته باشد. «لا يَضِلُّ رَبِّي وَ لا يَنْسى‌» تفسير نور(10جلدى)، ج‌5، ص: 353