1- عفو يا عذاب به دست خداوند است. شفاعتِ اوليا هم بدون اذن او صورت نمىگيرد و هرگز پيامبران از پيش خود در برابر خداوند استقلالى ندارند.
«لَيْسَ لَکَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ»
2- راه توبه حتّى براى فراريان از جبهه حقّ و يا کفّارى که بزرگترين صدمه را به مسلمانان زدهاند، بسته نيست. «أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ»
3- عذاب مردم بخاطر ظلم و ستم خودشان است. «يُعَذِّبَهُمْ فَإِنَّهُمْ ظالِمُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 604