تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا يا مُوسى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقى (65)
قالُوا يا مُوسى إِمَّا أَنْ تُلْقِيَ: گفتند سحره اى موسى: يا اينکه تو مى‌اندازى عصاى خود را. وَ إِمَّا أَنْ نَکُونَ أَوَّلَ مَنْ أَلْقى: و يا اينکه باشيم ما اول کسى که بيندازد.
تنبيه: اين تخيير با وجود تقديم ذکر، حسن ادب است از ايشان و تواضع نسبت به موسى. اين مطلب اشعارى است به آنکه اخلاق حميده ذاتا نيکو و کمال نفس و سعادت را متوجه به شخص مى‌نمايد اگر بينا و هشيار باشد، چنانچه سحره فرعون به واسطه يک صفت نيکو که در مقابل حضرت موسى تجاسر و هتاکى ننموده بلکه به حسن ادب رفتار کردند، لذا سعادت نصيب ايشان شده عاقبت الامر مؤمن گرديدند به برکت مراعات حسن ادب.
لقمان حکيم در وصاياى پسر خود فرمايد: يا بنىّ ان تأدّبت صغيرا انتفعت به کبيرا: اى پسرک من، اگر مؤدب شدى در حال کوچکى، بهره‌ور خواهى شد به آن در حال بزرگى، «1» يعنى آداب حسنه به سبب عادت به آن وقتى ملکه براى شخص گرديد، نتيجه آن البته عايد انسان شود، اگرچه کافر و معتقد به معادى نباشد. پس بايد سعى کرد در تحصيل اخلاق پسنديده.