تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى (74)
بعد از آن خداوند سبحان مىفرمايد:
إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً: بدرستى که شأن چنين است هر که بيايد نزد پروردگار خود در حالتى که مشرک باشد، يعنى هر که بر کفر و شرک بميرد و در محکمه حساب و جزا که روز قيامت است حاضر شود. فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ: پس بتحقيق براى او است جهنم از جهت پاداش. لا يَمُوتُ فِيها: نميرد در آن تا راحت شود از عذاب. وَ لا يَحْيى: و زندگى و آسودگى نيابد بلکه به انواع عقاب دائما معذب باشد. نزد بعضى تتمه کلام سحره است.