1- بعد از ثبوت جرم، بايد مجرم را مجازات کرد. «سَوَّلَتْ لِي نَفْسِي- فَاذْهَبْ»
2- يکى از مراحل نهى از منکر، طرد مجرمان و کافران است. «فَاذْهَبْ»
3- مفسدين فرهنگى را بايد از ميان جامعه طرد کرد. آزادى فکر به معناى باز گذاشتن دست منحرفان در گمراه کردن ديگران نيست. «فَاذْهَبْ»
4- انبيا با علم غيب، از آينده افراد خبر مى‌دهند. «أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ»
5- بعضى از امراض، قهر الهى است. «لا مِساسَ»
6- براى مروّجين فکرهاى باطل، مجازات دنيوى وسيله‌ى تخفيف در کيفرهاى اخروى نيست. «لا مِساسَ وَ إِنَّ لَکَ مَوْعِداً»
7- شايد بتوان از کيفرهاى دنيوى فرار کرد، ولى از عذاب اخروى و قهر الهى در آخرت راه گريزى نيست. «لَکَ مَوْعِداً لَنْ تُخْلَفَهُ»
8- بدترين نوع جرم، اصرار مجرم بر جرم است. «ظَلْتَ عَلَيْهِ عاکِفاً» (سامرى خود نيز گوساله خود را مى‌پرستيد.)
9- ابزار گناه و آثار انحراف بايد نابود شود. «2» «لَنُحَرِّقَنَّهُ»
«1». تفسير نمونه.
«2». همان گونه که پيامبر اسلام دستور داد مسجد ضرار را نخست بسوزانند و باقيمانده آن را ويران کنند و آنجا را محلّ زباله‌هاى مردم مدينه قرار داد. تفسير نمونه.
جلد 5 - صفحه 385
10- محو آثار کفر وشرک بايد در ملأعام وبا حضور مردم باشد. «لَنُحَرِّقَنَّهُ» و نفرمود: «لاحرقنه»
11- حفظ افکار مردم از حفظ طلا مهم‌تر است. گاهى بايد براى ايجاد موج و مبارزه با منکر، اشياى قيمتى فدا شوند. «لَنُحَرِّقَنَّهُ»
12- غيرت دينى و قاطعيّت در برابر انحراف، لازمه‌ى رهبرى است. «لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ» (سوزاندن طلا و به دريا ريختن آن، تصميم قطعى موسى بود)
13- بايد نشان داد که چيزهاى نابود شدنى شايستگى پرستش را ندارند. «لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ»
14- هرگاه باطلى را محو کرديد به جاى آن حقّ را مطرح کنيد. «إِنَّما إِلهُکُمُ اللَّهُ»
15- خدايى قابل عبادت است که احاطه علمى بر همه چيز داشته باشد. «وَسِعَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً»