1- نقل تاريخ، يکى از شيوههاى تربيتى قرآن است. «کَذلِکَ نَقُصُّ»
2- داستانهاى قرآن، بهترين و صادقترين داستانهاست، زيرا گويندهى آن خداوند و مخاطبش پيامبر صلى الله عليه و آله و ماجراى آن حقيقى است. «نَقُصُّ عَلَيْکَ»
3- در بيان تاريخ، از نقل جزئياتى که دانستن و ندانستن آنها نقشى در هدف ندارد، خوددارى کنيد. «مِنْ أَنْباءِ»
4- هر تاريخى ارزش بيان ندارد، اخبار مهم قابل نقل است. «1» «أَنْباءِ»
5- تاريخ وسيلهى تذکّر است، نه عامل سرگرمى. «أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ- ذِکْراً»
6- قرآن ياد و يادآور مهمّى است. ( «ذِکْراً» با تنوين نشانهى عظمت است.)
7- سرچشمهى تاريخ و داستانهاى قرآنى، وحى الهى است، نه گفتههاى اين و آن. «لَدُنَّا»