1- انسانها در انتخاب راه آزادند، مىتوانند حقّ را بپذيرند ومى توانند اعراض نمايند. «أَعْرَضَ»
2- پيامد اعراض از ذکر خدا، تنها به زندگانى نکبت بار در اين دنيا خلاصه نمىشود، «مَنْ أَعْرَضَ ... فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْکاً» «2» بلکه بدبختى آخرت را نيز به همراه دارد. مَنْ أَعْرَضَ ... يَحْمِلُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وِزْراً
«1». زمر، 68.
«2». طه، 124.
جلد 5 - صفحه 388
3- ميزان خطر وسنگينى بار قيامت، براى کسى روشن نيست. ( «وِزْراً» نکره آمده)
4- در قيامت مجرم يا کور و رو سياه محشور مىشود و يا در اثر ترس، وحشت و خيرهنگرى، به کبودى چشم مبتلا مىگردد. «زُرْقاً»
5- مدّت زمان دنيا و برزخ نسبت به آخرت بسيار ناچيز و در حکم چند روزاست. «إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْراً»