تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى (133)
بعد از آن شبهه کفار و جواب آن را فرمايد:
وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ: و گفتند کفّار مکّه: چرا نمى‌آورد اين پيغمبر ما را معجزه‌اى از جانب پروردگار خود که ما مى‌طلبيم که مصدّق ادّعاى او باشد حق تعالى در ردّ اعتراض آنها فرمايد: أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى: 1- آيا نيامد ايشان را در قرآن بيان آنچه در کتابهاى پيشين است، يعنى تورات و انجيل از عذاب متفرع بر تکذيب انبياء و هلاک قومى که بعد از اظهار معجزات باهرات، اقتراح آيات مى‌نمودند. 2- آنکه چون ايشان طلب
«1» مجمع البيان، ج 4، ص 37- تفسير قمى، ج 2، ص 67.
«2» مراجعه شود: احقاق الحق، ج 2، ص 573- 501، و ج 9، ص 69- 2، و ج 14 ص 105- 56؛ کتاب فضائل الخمسة، ج 1، ص 243- 224؛ بحار الانوار ج 35، ص 236- 206؛ الکلمة الغراء فى تفضيل الزهراء عليها السلام، ص 25- 11.
جلد 8 - صفحه 353
معجزه کردند، حق تعالى الزام فرمود ايشان را به اعظم معجزات که قرآن مجيد است و فرمود: آيا نيامده است به ايشان بيان روشن که مشتمل است بر خلاصه و زبده آنچه در کتب سماويه بوده از عقايد حقه و تمامى احکام علم و عمل. 3- آيا نيامد بديشان بيان آنچه در تورات و انجيل است از صفت پيغمبر آخر الزمان.