1- سنّت الهى اين است که هر کجا کفر و لجاجت باشد قهر الهى خواهد بود. ما آمَنَتْ ... أَهْلَکْناها (ايمان سبب حفظ و بقاى جوامع بشرى است.)
2- با ديدهى عبرت به تاريخ بنگريم. «أَ فَهُمْ يُؤْمِنُونَ»
3- تمام انبيا از مردان بودهاند. «وَ ما أَرْسَلْنا قَبْلَکَ إِلَّا رِجالًا»
4- به همهى انبيا وحى مىشده وعلم آنان از همين سرچشمه است. «نُوحِي إِلَيْهِمْ»
5- سؤال و پرسش، سفارش دين است. «فَسْئَلُوا»
6- سؤال بايد براى فهميدن باشد، نه چيز ديگر. فَسْئَلُوا ... إِنْ کُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ
7- تا از اهلش نپرسيم، به علم نمىرسيم. فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ ...
8- در مسائل اعتقادى ودينى تا رسيدن به علم، کاوش وتحقيق کنيم. فَسْئَلُوا ...
9- عالم بايد در دسترس باشد تا سؤال از او ممکن باشد. «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ»
10- اهل علم بودن کافى نيست، اهل ذکر بودن با ارزش است. (بسيارند افراد دانشمندى که از خدا غافلند) «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ»
11- در هر کارى اهليّت لازم است، داشتن اطلاعات سطحى، تقليدى وگذرايى کارساز نيست. «أَهْلَ الذِّکْرِ»
12- بر اهل ذکر، راهنمايى مردم واجب است وگرنه امر به سؤال، لغو و بيهوده خواهد بود. «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّکْرِ»