تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا إِذا هُمْ مِنْها يَرْکُضُونَ «12»
فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنا: پس چون حس نمودند اهل آن شهرها عذاب ما را و اثرش را بديدند و صدايش را شنيدند و علاماتش ظاهر گرديد بر ايشان. إِذا هُمْ مِنْها يَرْکُضُونَ: در آن هنگام بديدى ايشان را از شهر، يا از عذاب فرار مى‌کنند به سرعت فرار گريخته از دشمن.
فى البرهان- عن جابر سألت ابا جعفر عليه السّلام عن قول اللّه عزّ و جلّ: «فلما احسّوا بأسنا إذا هم منها يرکضون». قال: ذلک عند قيام القائم عليه السّلام «1».