تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) قالُوا يا وَيْلَنا إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ «14» در آن حال مشاهده عذاب بر سبيل پشيمانى و ندامت و تحسر: قالُوا يا وَيْلَنا: گفتند اى واى بر ما. إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ‌: بدرستى که ما بوديم ستمکار بر خويش به سبب کفر و تکذيب پيغمبران و انکار آيات حضرت سبحان. حاصل آنکه در وقت نزول عذاب، از کارهاى ناشايسته خود پشيمان شده اقرار نمايند به تقصير و گناه خود، و داد هلاکت برآورند، لکن چه فايده؛ پيش از عقوبت بايد تأمل نمايد در سر انجام کار که شايد اين آگاهى او را هشيارى دهد به توبه و تدارک و بازگشت از ناسپاسى به سپاسدارى و از نافرمانى به فرمانبردارى، و الا بعد از وقوع در مهلکه و عذاب، داد و فرياد نتيجه ندارد، و حسرت و ندامت سودى نخواهد داشت. علاج واقعه قبل از وقوع بايد کرد. جلد 8 - صفحه 369 حضرت امير المؤمنين عليه السلام در کلمات قصار مى‌فرمايد: من حاسب نفسه ربح و من غفل عنها خسر و من خاف امن و من اعتبر ابصر و من أبصر فهم و من فهم علم‌ «1». کسى که در فکر حساب خود باشد سود برده است، و کسى که غافل باشد از حساب نفس خود زيان کرده است، و کسى که بترسد از عذاب خدا ايمن گشته است، و کسى که عبرت يابد از دنيا بينا شده در امر دين و دنيا، و کسى که بينا شد فهميد نيک و بد را، و کسى که فهميد نيک و بد را دانشمند شد در معرفت خداى تعالى.