1- عذابى که بر جوامع ستمگر نازل مى‌شود تدريجى است. «فَلَمَّا أَحَسُّوا» (احساس در مورد ديدن آثار قهر است که به تدريج پيدا مى‌شود).
2- هيچ کس را در مقابل قهر خداوند، تاب مقاومت نيست. «يَرْکُضُونَ» (مغرورها نيز بهنگام خطر، صحنه را خالى کرده و مى‌گريزند.)
3- از قهر الهى نمى‌توان فرار کرد. «لا تَرْکُضُوا»
4- کاميابى مى‌تواند زمينه‌ساز ظلم وطغيان باشد. «ما أُتْرِفْتُمْ فِيهِ»
5- بايد مجازات را در محل وقوع جرم اجرا کرد، شايد مورد سؤال واقع شوند.
«لَعَلَّکُمْ تُسْئَلُونَ»
6- ستمگران سرانجام مورد بازخواست قرار خواهند گرفت. «تُسْئَلُونَ»
7- پايان ظلم، پشيمانى است. «يا وَيْلَنا»
جلد 5 - صفحه 431
8- عاقبت، وجدان‌هاى خفته، بيدار و منکران حقيقت، بر آن اقرار خواهند کرد.
«إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ»
9- به هنگام نزول بلا، ناله‌ها از اثر مى‌افتد. فَما زالَتْ تِلْکَ دَعْواهُمْ ...
10- کفر و ظلم، سرنوشتى همچون گياهان درو شده وبى‌جان براى انسان به ارمغان مى‌آورد. «حَصِيداً خامِدِينَ»
11- جار و جنجال‌هاى تبليغاتى، ستايش‌ها و تملّق‌ها، و تهديدها و ارعاب‌ها در محضر الهى محکوم به خاموشى است. «خامِدِينَ»
12- ظلم مستمر، عذاب الهى را در پى دارد. إِنَّا کُنَّا ظالِمِينَ ... حَصِيداً خامِدِينَ