پیام‌های تفسیر نور

1- هستى هدفدار است. وَ ما خَلَقْنَا ... لاعِبِينَ‌ (اگر آفرينش، بيهوده نيست، پس مرگ هم، نيستى وپايان کار محسوب نمى‌شود.) 2- کسى که هدفش بازيگرى است، وسايل بازى مى‌سازد، نه جهان بى‌نهايتى که تنها، سلّول و اتم آن عصرها و نسل‌ها را به مطالعه پيرامون آن واداشته است. «وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ» 3- اگر بر فرض محال بناى خداوند بر بازى و کار لغو بود، بايد آن را متناسب با ذات خود مى‌آفريد، (نه مادّيات و اجسام). «2» «لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا» 4- اگر بر فرض محال، خداوند هدف بازيگرى داشت، ديگر کارى به خلقت‌ «1». دعائم‌الاسلام، ج 2، ص 206. «2». تفسير صافى. جلد 5 - صفحه 433 انسان نداشت، اين همه انبيا را بزحمت نمى‌انداخت، امر و نهى نمى‌کرد و ثواب و عقابى مقرّر نمى‌داشت. «لَوْ أَرَدْنا أَنْ نَتَّخِذَ لَهْواً لَاتَّخَذْناهُ مِنْ لَدُنَّا»