تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ «26» بعد از آن، اعتقاد فاسد ديگر آنها را بيان مى‌فرمايد: وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً: و گفتند مشرکين فراگرفت خداوند رحمان فرزند را از ملائکه و غيره. سُبْحانَهُ‌: منزه است ذات الهى از نقص و عيب و احتياج، پس شايسته فرزند نباشد. تبصره: نصارى عيسى را پسر خدا، و يهود عزير را پسر خدا، و مشرکين ملائکه را بنات اللّه دانستند. حق سبحانه و تعالى جواب هر سه طايفه را به يک کلمه جامعه مى‌فرمايد که: 1- منزه است ذات سبحانى، زيرا اتخاذ ولد يا براى حاجت باشد يا به عبث، و هيچيک بر حق تعالى روا نيست، لذا تنزيه ذات خود فرمود. 2- بالضروره ولد از جنس والد باشد، پس از جهتى مشارکت و از جهتى مغايرت خواهد داشت، و مشارکت و مغايرت از لوازم حدوث، و حدوث بر حق تعالى ممتنع؛ پس مجانست خداى تعالى محال است، لذا تنزيه ذات کبريائى فرموده از هر چه موجب نقص و عيب و حدوث و احتياج باشد. 3- جلد 8 - صفحه 380 اتخاذ ولد از دو قسم خارج نيست: يا بر سبيل توالد، يا بر سبيل تبنى (پسر خوانده) و هيچيک بر حق تعالى جايز نيست، زيرا بنابر اول لازم آيد از قبيل اجسام باشد، و بنابر ثانى احتياج؛ و ذات سبحانى از هر دو منزه باشد. بعد اضراب مى‌فرمايد که: بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ‌: نيستند ملائکه و عزير، اولاد خدا، بلکه بندگانى هستند گرامى داشته‌شدگان که حق سبحانه ايشان را گرامى داشته و برگزيده.