تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ «27» لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ‌: پيشى ندارند خدا را به گفتار، يعنى جرئت ندارند پيش از آنکه خداى تعالى امر فرمايد ايشان سخنى گويند، تکلم نکنند مگر به آنچه امر فرمايد پروردگار. پس تمام اقوال ايشان طاعت خدا است. وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ‌: و ايشان به فرمان حق بجا مى‌آورند. حاصل آنکه اين بندگان گرامى در تمام اقوال و افعال به فرمان الهى هستند، و هر که بدين صفات باشد، متصف نشود به آنکه فرزند خدا است. و البته بندگان شايسته خدا به امر خدا گويند و به امر خدا بجا مى‌آورند کارها را. بنابراين هر کس از بندگان بخواهد بنده گرامى و شايسته درگاه سبحانى شود، بايد در تمام گفتار و رفتار تابع فرمان الهى گردد و به هيچ وجه از خود اختيارى نداشته باشد. اينست حقيقت بندگى و غايت فرمان بردارى الهى. تنبيه: آيه شريفه دال است بر عصمت انبياء و ملائکه عليهم السلام، زيرا کسانى که حق تعالى توصيف ايشان فرمايد به اينکه در رفتار و گفتار تابع فرمان الهى هستند، البته معصوم و شبهه خطا و سهو و نسيان و عصيان نسبت به ايشان راه ندارد، بلکه منزه خواهند بود. تتمه: در خرايج از معجزات حضرت امير المؤمنين عليه السلام مروى است که: زنى و مردى مخاصمه نمودند خدمت آن حضرت، پس بلند شد صداى آن‌ جلد 8 - صفحه 381 مرد بر آن زن. حضرت فرمود: (اخسأ) و آن شخص خارجى بود، فورا سرش سر خوک گرديد. ديگرى عرض کرد: صيحه زدى بر اين مرد خارجى، سرش خوک شد، پس چه منع نمايد تو را از معاويه؟ فرمود: واى بر تو، اگر بخواهم معاويه را با تختش در اينجا حاضر کنم هر آينه خدا را بخوانم تا بجا آورد، و لکن براى خدا خزّانى است نه بر طلا و نقره، و لکن خزّان بر اسرارند. اينست تأويل آنچه مى‌خواهى «بل عباد مکرمون لا يسبقونه بالقول و هم بامره يعملون» «1»