تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ (50)
وَ هذا ذِکْرٌ مُبارَکٌ: و اين قرآن ذکر با ميمنت و برکت که تذکرش ثابت، فوائد و عوائدش دائم و باقى است تا قيام قيامت. أَنْزَلْناهُ: فرو فرستاديم آن را از مقام منيع عالى. أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْکِرُونَ: آيا پس به چه سبب و براى چه منکر قرآن هستيد.
تبصره: آيه شريفه در مقام توبيخ و سرزنش منکرين قرآن مجيد است بدين تقرير که: اين قرآن شريف يادآورى است با مبارکى و ميمنت براى عموم مردمان به نحوى که فوق آن در تذکر و موعظه و نصيحت و تنظيم جامعه بشريت متصور نيست، نازل فرموده آن را خداوند عالم بر اشرف انبياء پيغمبر خاتم صلّى اللّه عليه و آله تا بندگان هدايت يابند و سعادت را فائز شوند. بنابراين به چه سبب
جلد 8 - صفحه 402
و براى چه انکار مى‌کنيد و کافر مى‌شويد به آن، و حال آنکه اگر تأمل نمائيد و ديده بصيرت بگشائيد، هر آينه خير دنيا و آخرت خود را در آن يابيد. (قصه دوم: حضرت ابراهيم عليه السلام).