تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ (49)
بعد از آن وصف پرهيزکاران را مى‌فرمايد:
الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ: پرهيزکاران کسانى هستند که مى‌ترسند پروردگار خود را به پنهانى، يعنى در حال خلوت و غيبت از مردم، دورى کنند از معاصى و اجتناب کنند به جهت ترس خدا نه براى مردم. يا مى‌ترسند پروردگار خود را که غائب از انظار است. وَ هُمْ مِنَ السَّاعَةِ مُشْفِقُونَ: و ايشان از قيامت و اهوال آن ترسناک هستند.
تنبيه: در آيه شريفه تعريض است نسبت به معرضين و مخالفين دين که ابدا از مواعظ و انذار متأثر نشوند و به هيچ وجه از مستى شهوات و غفلات، آگاهى و هشيارى نيابند تا عذاب را به چشم مشاهده کنند.