در اينکه حضرت ابراهيم عليه السلام اين جمله قاطعانه و تهديدآميز را چگونه بيان فرموده، بين مفسّران اختلاف است، بعضى همچون صاحبان تفاسير صافى و الميزان برآنند که اين جمله بطور علنى اظهار نشده و حضرت آن را به صورت سرّى بيان داشته است، زيرا معتقدند که ادّعاى صريح مبارزه بر عليه خدايانِ ريز و درشت يک ملّت، آن هم در روز اوّل و يک تنه برخلاف احتياط است.
امّا به نظر مى‌رسد که چنين نيست و حساب مردان خدا از محاسبات عادّى ما انسان‌ها جداست و هيچ چيز نمى‌تواند مانع راه روشن و رسالت الهى آنان گردد. مگر در آيات قبل نخوانديم که ابراهيم عليه السلام آشکارا به مردم فرمود: «أَنْتُمْ وَ آباؤُکُمْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ» مگر حضرت زينب کبرى عليها السلام در حال اسارت در شام به يزيد نفرمود: «انى استصغرک» من تورا حقير
جلد 5 - صفحه 464
مى‌دانم وسپس رگبار انتقاد را نثار حکومت او کرد؟
مگر امام خمينى قدس سره در اوج سلطنت جائرانه و سراپا مسلح شاه که همه‌ى قدرت‌هاى داخلى و حمايت‌هاى خارجى را پشتيبان خود داشت نفرمود: «شاه بايد برود» و مگر به جانشين شاه نفرمود: «من توى دهن اين دولت مى‌زنم» مگر به استکبار مسلّط جهانى، آمريکا نفرمود که: «آمريکا هيچ غلطى نمى‌تواند بکند» به راستى اين جملات باکدام ملاحظات سياسى واحتياطات معمولى سازگار است؟
بعضى معتقدند که براى برخورد با مظاهر و عوامل فساد بايد با آنها مبارزه‌ى منفى کرد، همانطور که يکى از بزرگان نسبت به سينماهاى زمان طاغوت که وسيله‌اى جدّى در انحراف نسل جوان بود اظهار مى‌داشت که اگر مردم به سينما نروند خود بخود تعطيل مى‌شود، امّا آيه فوق اين تفکّر را محکوم مى‌کند و اصرار دارد که بايد مايه‌ى فساد برچيده شود. چنانچه حضرت موسى عليه السلام گوساله طلايى را آتش زد و پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله مسجد ضرار پايگاه منافقان را تخريب کرد.