اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا سَمِعنا فَتًي يَذکُرُهُم يُقال‌ُ لَه‌ُ إِبراهِيم‌ُ (60)
گفتند در جواب يکديگر که: مي‌شنيديم جواني بود که آلهه ما را به بدي ياد مي‌کرد و به آنها بد مي‌گفت و منکر الوهيت آنها بود، گفته مي‌شد از براي او يعني مي‌گفتند نامش ابراهيم است. چون قبلا به آزر و قوم او از مشرکين گفته بود در آيات قبل: «ما هذِه‌ِ التَّماثِيل‌ُ الَّتِي أَنتُم لَها عاکِفُون‌َ» و نيز «أَنتُم وَ آباؤُکُم فِي ضَلال‌ٍ مُبِين‌ٍ». و نيز: «بَل رَبُّکُم رَب‌ُّ السَّماوات‌ِ وَ الأَرض‌ِ» از اينکه جهت گفتند:
(قالُوا سَمِعنا فَتًي يَذکُرُهُم): حضرت ابراهيم در زمان جواني بود که به مقام رسالت و نبوت و امامت رسيد و در سن پيري خداوند به او اسماعيل و اسحاق را عنايت فرمود لذا تعبير به فتي کردند.
(يُقال‌ُ لَه‌ُ إِبراهِيم‌ُ»: که نام او را ابراهيم مي‌گفتند: نمرود آزر را طلبيد که اينکه جوان را تو وادار کردي باين عمل!- گفت من با او کمال مخالفت را
جلد 13 - صفحه 202
داشتم مادرش با او موافق است، مادرش را خواست گفت: چون تو اطفال مردم را بقتل مي‌رسانيدي اينکه باعث شد که اينکه عمل از او صادر شد. نمرود پسنديد و دست از قتل اطفال برداشت لکن در مقام برآمد ابراهيم را گرفتند آوردند و از او سؤال کردند و تمام مشرکين جمع شدند.