اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَرَجَعُوا إِلي أَنفُسِهِم فَقالُوا إِنَّکُم أَنتُم‌ُ الظّالِمُون‌َ (64)
پس اينکه مشرکين عاجز شدند از جواب ابراهيم و به خود فرو رفتند و رجوع به نفوس خود کردند و به يکديگر مي‌گفتند: البته خود شما ظالم هستيد.
(فَرَجَعُوا إِلي أَنفُسِهِم): به فکر فرو رفتند که اينکه کلام ابراهيم جواب ندارد زيرا اينکه اصنام که نطق نمي‌کنند و دفع ضرر از خود نمي‌توانند بکنند و جلب نفع ندارند.
(فَقالُوا) بعض آنها به بعض ديگر يعني با هم به هم مي‌گفتند:
(إِنَّکُم أَنتُم‌ُ الظّالِمُون‌َ): با تأکيد کلمه ان و تکرار خطاب کم و انتم و جمع محلي به الف و لام يعني البته جميع شما مشرکين ظالم هستيد هم به خود ظلم کرديد که پرستش کنيد خدايي که نه نطق دارد نه جلب نفع مي‌کند و نه دفع ضرر نه از خود و نه از ديگران، و هم ظلم به غير کرديد که يک جوان بي‌گناهي را اذيت کرديد، و هم ظلم به دين کرديد که براي خداي متعال شريک قائل شديد.