مردان خدا اهداف مقدّس خود را در هر شرايطى دنبال مى‌کنند و لحظه‌اى آرام نمى‌گيرند، هرچند تلاشهاى آنان در قالب‌هاى متفاوتى صورت پذيرد. حضرت ابراهيم عليه السلام در مسير رسالت الهى خويش ابتدا به سراغ عمو و قومش مى‌رود و آنانرا به سوى توحيد و يکتا پرستى دعوت مى‌کند و چون نتيجه‌اى حاصل نمى‌شود در دوّمين مرحله به سراغ بت‌ها مى‌شتابد و همه آنها را درهم مى‌شکند، آنگاه فطرتشان را مخاطب قرار داده و به بيدار کردن آنان مى‌پردازد و سرانجام پس از اندرز و توبيخ، آنها را به تعمق و انديشه وامى‌دارد.
جلد 5 - صفحه 471
در ماجراى پرتاب حضرت ابراهيم به درون آتش، مطالب زيادى در تفاسير آمده است، از جمله اينکه مشرکان با کمک و راهنمايى شيطان منجنيق ساختند، ولى آن حضرت با توکّل بى‌نظيرش به خداوند، از احدى از فرشتگان حتّى جبرئيل کمکى نگرفت ودر آن هنگام به مناجات و راز و نياز با پروردگار و توسّل به محمّد و آل محمّد عليهم السلام مشغول بود.
واژه‌ى «أخسرين» در قرآن کريم به کسانى اطلاق شده است که کار بدى را انجام مى‌دهند، امّا گمان مى‌کنند که کارشان خوب است، پس زيانِ خود را درک نمى‌کنند، تا در پى جبران آن باشند.
امام صادق عليه السلام فرمودند: وقتى خداوند به آتش امر کرد: «کُونِي بَرْداً» دندان‌هاى ابراهيم از شدّت سرما (در ميان آتش نمروديان) به هم مى‌خورد، تا آنکه گفته شد: «وَ سَلاماً» «1»