پیام‌های تفسیر نور

1- خداوند، اولياى خود را رها نمى‌کند. «وَ نَجَّيْناهُ وَ لُوطاً» 2- کسى که از کوه آتش و درياى دشمن نترسد، به منطقه مبارک خواهد رسيد. «إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا» 3- نجات الهى در گرو تلاش و هجرت انسان است. نَجَّيْناهُ‌ ... إِلَى الْأَرْضِ‌ 4- نوادگان، عطيّه الهى هستند. (يعقوب نوه ابراهيم است) «وَهَبْنا لَهُ» 5- زمين‌ها يکسان نيستند. «الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا» گاهى قطعه زمينى براى همه جهانيان برکت دارد. «لِلْعالَمِينَ» (بعضى مبارک بودن زمين‌ها را بخاطر سکونت اولياى خدا در آنها مى‌دانند، ولى اين آيه، برکت را به خود زمين نسبت داده است.) 6- برکت بدست خداست. «بارَکْنا» 7- ايمان و عمل صالح، علاوه بر خود شخص، در نسل او نيز بازتاب و اثر دارد. وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ‌ ... کُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ‌ 8- افراد و نسل مبارک مى‌بايست در سرزمين مبارک باشند. «إِلَى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا- کُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ» 9- فرزند، عطيه‌ى الهى است‌ «وَهَبْنا» ولى آنچه از وجود فرزند مهم‌تر است، صالح بودن اوست. «کُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ» جلد 5 - صفحه 474 10- صالح بودن، شرط اساسى در رهبرى و نبوت است. «کُلًّا جَعَلْنا صالِحِينَ»