در زمان حضرت ابراهيم، لوط پيامبر بود وامامت ورهبرى از ابراهيم بود. شايد به همين دليل در آيه‌ى قبل درباره اسحاق و يعقوب خوانديم: «جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً» و در اين آيه نام لوط جداگانه برده شد و کلمه ائمة شامل او نيست، زيرا امام ابراهيم بود.
دراين آيه، خداوند به چهار نعمت مهمى که به حضرت لوط داده شده، اشاره مى‌فرمايد که عبارتند از: حکم، علم، نجات و دخول در رحمت.
شايد مراد از «حکم» در اين آيه، مقام نبوت باشد، چنانکه درباره‌ى حضرت يحيى نيز به
جلد 5 - صفحه 476
همين معنا آمده است، «وَ آتَيْناهُ الْحُکْمَ صَبِيًّا» «1»
نجات دادن خداوند، با تلاش خود انسان‌ها منافاتى ندارد، چنانکه نجات حضرت لوط عليه السلام با فرمان و هدايت الهى و با خواست و تلاش خودش صورت پذيرفت. «فَأَسْرِ بِأَهْلِکَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ» «2»*
مراد از «فاسِقِينَ» در اينجا، کفّار است، نظير آيه‌ى: «أَ فَمَنْ کانَ مُؤْمِناً کَمَنْ کانَ فاسِقاً» «3»