تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً تَجْرِي بِأَمْرِهِ إِلى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا فِيها وَ کُنَّا بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عالِمِينَ (81)
بعد از حضرت داود، حضرت سليمان عليه السلام را خداوند ارث عطا فرمود
«1» حياة القلوب، ج 1، ص 330، باب 20، فصل 1.
جلد 8 - صفحه 425
ملک و نبوت او را به زيادتى دو امر:
انعام اول: تسخير باد که مى‌فرمايد:
وَ لِسُلَيْمانَ الرِّيحَ عاصِفَةً: و مسخر ساختيم براى سليمان باد سخت را که هر گاه مى‌خواست تند شود تند مى‌شد، و هر گاه خواستى سست شود سست مى‌شد. تَجْرِي بِأَمْرِهِ: جارى مى‌شد به فرمان سليمان. إِلى الْأَرْضِ الَّتِي بارَکْنا فِيها: به سوى زمينى که برکت داديم در آن از شام و بيت المقدس.
مفسرين نقل نموده‌اند که حضرت سليمان عليه السلام را بساطى بود طول و عرضش چهار فرسخ، چون به سفر يا جنگى مى‌رفت لشگر را بر آن مى‌نشاند و باد را مى‌فرمود تا بساط برمى‌گرفت و به هوا مى‌برد. آنگاه باد نرم را مى‌فرمود تا براند آنجا که مى‌خواست. صبحگاه يک ماه راه مى‌برد، و شبانگاه يک ماهه باز مى‌آورد.
شيخ طبرسى- روايت نموده که: شياطين براى حضرت سليمان بساطى ساخته بودند از طلا و ابريشم، که يک فرسخ در يک فرسخ بود، و منبرى از طلا در ميان بساط مى‌گذاشتند که بر آن مى‌نشست و در اطراف آن سه هزار کرسى از طلا و نقره که پيغمبران بر کرسيهاى طلا و علماء بر کرسيهاى نقره مى‌نشستند، و بر دور آن مردم و بر دور آنها شياطين مى‌ايستادند؛ و مرغان، ايشان را به بال خود سايه مى‌انداختند و باد صبا آن بساط را برمى‌داشت از صبح تا عصر يک ماه، و از عصر تا صبح يک ماه راه مى‌برد «1».
وهب نقل نموده که به ناحيه بغداد نوشته‌اى يافتند که بعضى اصحاب سليمان نوشته بودند، اما از انس و اما از جن ما فرود آمديم آنجا و ما بنا نکرديم اينجا را و بنا کرده يافتيم آن را به امداد از اصطخر فارس آمديم، و اينجا قيلوله کرديم و نماز شام به شام باشيم ان شاء اللّه.
وَ کُنَّا بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عالِمِينَ: و باشيم ما به همه چيز دانا و آنچه عطا فرموديم او را، بر وفق حکمت و مصلحت بود.
«1» همان کتاب، ص 350، باب 22، فصل 1.
جلد 8 - صفحه 426