1- در بيان تاريخ، هميشه از شيرينى‌ها و موفّقيّت‌ها سخن نگوييم، بلکه به حوادث تلخ و شکست‌ها نيز اشاره کنيم. «وَ ذَا النُّونِ»
جلد 5 - صفحه 488
2- هرگز رسالت الهى خويش را پايان يافته تلقّى و آن را رها نکنيم. «إِذْ ذَهَبَ»
3- گاه يک حرکت عجولانه، بدون حساب و بى‌اجازه، کيفر سختى را بدنبال مى‌آورد. «إِذْ ذَهَبَ- فَنادى فِي الظُّلُماتِ»
4- خداوند بر خيالات، افکار و گمان‌هاى ما آگاه است. «فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ»
5- گاهى انبيا بر حوادث آينده‌ى خود آگاهى ندارند. «فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ»
6- يک غضب بيجا، گاه يک پيامبر خدا را گرفتار مى‌کند. «مُغاضِباً- فَنادى»
7- گاهى ناشايستگى يک عمل باعث انواع ظلمت‌ها مى‌گردد. «الظُّلُماتِ»
8- در تحليل گرفتارى‌ها، خدا را منزّه بدانيم و سرچشمه‌ى آن را در عملکرد خود جستجو نماييم. «سُبْحانَکَ إِنِّي کُنْتُ»
9- اگر حرکت‌ها و حبّ و بغض‌ها به فرمان خداوند و مرضى خاطر او نباشد، نتيجه مطلوب را در پى نخواهد داشت. «ذَهَبَ مُغاضِباً- إِنِّي کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ»
10- اقرار به گناه در پيشگاه خداوند، خود يک کمال و از آداب دعاست. «إِنِّي کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ»
11- دعايى که در آن، اقرار به توحيد، تنزيه پروردگار و اعتراف به خطا و اشتباه و گناه باشد، مستجاب است. سُبْحانَکَ إِنِّي کُنْتُ ... فَاسْتَجَبْنا
12- تنزيه خداوند و اقرار به گناه، رمز نجات از مصائب و محروميّت‌هاست.
سُبْحانَکَ إِنِّي کُنْتُ ... فَاسْتَجَبْنا
13- تنها راه نجات، خواست و اراده‌ى الهى است. «فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ»
14- داستان‌هاى قرآن، يک واقعه‌ى تمام شده نيست، يک جريان و سنّت دائمى است. «کَذلِکَ»
15- نجات اهل ايمان، يک سنّت و قانون خداوند است. «کَذلِکَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ» 16- هر کس اين ذکر را با آن حال بگويد نجات مى‌يابد. إِنِّي کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ فَاسْتَجَبْنا ... کَذلِکَ نُنْجِي الْمُؤْمِنِينَ
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 489