1- دفع شرّ، مهمتر از جلب منفعت است. لذا اوّل سخن از دورى از غمهاست بعد دريافت بشارتها. «لا يَحْزُنُهُمُ الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ وَ تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ»
2- ناگوارىهاى دنيا هر چند هم که بزرگ باشند، نسبت به مصائب اخروى ناچيزند. «الْفَزَعُ الْأَکْبَرُ»
3- در قيامت، فرشتگان با انسانها سخن مىگويند. «تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ»
4- استقبال و ديدار از مؤمنين، کارى فرشته گونه است. «تَتَلَقَّاهُمُ الْمَلائِکَةُ»
5- اگر امروز دنيا به کام طاغوتيان است غمگين مباشيم که روزگار مؤمنان نيز فرا خواهد رسيد. «هذا يَوْمُکُمُ»
6- وعدههاى الهى حتمى است. «کُنْتُمْ تُوعَدُونَ»
«1». تفسير الميزان.
تفسير نور(10جلدى)، ج5، ص: 501