پیام‌های تفسیر نور

1- آفرينش انسان و گياه، نشانه‌ى حقانيّت خداوند است. «ذلِکَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ» 2- خداوند هرگز آفرينش را با مرگ و مير رها نمى‌کند زيرا کسى که حقّ است، هرگز کار لغو و باطل از او سر نمى‌زند. پس بايد آفريده‌هاى خود را به مقصد و هدف نهائى برساند و پس از مرگ مرحله‌ى ديگرى باشد. «بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ جلد 6 - صفحه 21 أَنَّهُ يُحْيِ الْمَوْتى‌» 3- کسى که يک بار آفريد، باز هم مى‌تواند بيافريند. «يُحْيِ الْمَوْتى‌» 4- کسى که هم ابتداءً خلق مى‌کند و هم مى‌تواند در آفريده‌ى خود هرگونه تصّرفى انجام دهد، قادر مطلق است. «عَلى‌ کُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ» 5- معاد، جسمانى است. «يَبْعَثُ مَنْ فِي الْقُبُورِ»