تفسیر نور

تفسیر نور (محسن قرائتی) وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى‌ حَرْفٍ فَإِنْ أَصابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَ إِنْ أَصابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلى‌ وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةَ ذلِکَ هُوَ الْخُسْرانُ الْمُبِينُ «11» و از (ميان) مردم، کسى است که خداوند را تنها با زبان مى‌پرستد، (ايمان او در حاشيه و در مرز کفر است و با حادثه‌اى کوچک مى‌لغزد) پس اگر خيرى به او برسد، به آن اطمينان يابد، و اگر مصيبت و آزمايشى به او رسد، دگرگون شود (و به سوى کفر رود، چنين کسى) در دنيا و آخرت زيانکار است، اين همان زيان آشکار است.