1- تمام سود و زيان‌ها به دست خداست و غير او هيچ نقشى ندارد. «دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ وَ ما لا يَنْفَعُهُ»
2- شرک و دلبستگى به غير خدا، بزرگ‌ترين انحراف است. دُونِ اللَّهِ ... هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ
3- شرک، پايگاه عقلى و منطقى ندارد. «دُونِ اللَّهِ ما لا يَضُرُّهُ» زيرا پرستش، يا براى رسيدن به سودى است و يا جلوگيرى از شرّى، که بت‌ها هيچ کدام را ندارند.
جلد 6 - صفحه 24
4- شرک، به تمامى انواعش (معبودهاى عاقل و بى عقل) محکوم است. (يکبار در کنار کلمه «يَدْعُوا»، حرف «ما» آمد که براى موجودات بى‌شعور است و يکبار در کنار جمله «يَدْعُوا»، حرف «مِنْ» آمد که براى معبودهاى با شعور از قبيل انسان، ملائکه و اجنّه مى‌باشد.
5- به خاطر منافع زودگذر دنيا، ضرر دائمى آخرت را نخريم. «ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ»
6- ضرر طاغوت‌ها براى مردم بيش از چيزى است که به آنان مى‌دهند. «ضَرُّهُ أَقْرَبُ مِنْ نَفْعِهِ»
7- با کسى که تورا از خداوند باز مى‌دارد و به سوى خود دعوت مى‌کند معاشرت مکن و او را سرپرست و رهبر خود قرار مده. «لَبِئْسَ الْمَوْلى»