تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يُصْهَرُ بِهِ ما فِي بُطُونِهِمْ وَ الْجُلُودُ «20»
يُصْهَرُ بِهِ ما فِي بُطُونِهِمْ: گداخته شود به آن آنچه در شکمهاى ايشان باشد از امعاء و احشاء. وَ الْجُلُودُ: و گداخته شود پوستهاى ايشان، يعنى اثر آن حرارت به ظاهر و باطن ايشان سرايت نمايد. ابن عباس گفته: اگر قطره اى از آن آب بر کوههاى دنيا آيد هر آينه آب کند آنها را. «3»