تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هذانِ خَصْمانِ اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ فَالَّذِينَ کَفَرُوا قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَمِيمُ «19»
شأن نزول: ابن عباس نقل نموده که اهل کتاب با عده اى اصحاب در مقام مخاصمه بر آمده گفتند: پيغمبر ما مقدم و دين ما قديم است و ما به حقيقت از شما سزاوارتريم و دين ما محکمتر باشد. مؤمنان جواب دادند که: ما پيغمبر خود و پيغمبر شما و جمع انبياى پيشين را تصديق مى‌کنيم و به کتاب خود و کتاب شما و ساير کتب سماويه ايمان داريم، و شما با آنکه پيغمبر و کتاب ما را
جلد 9 - صفحه 35
مى‌شناسيد از روى حقد و حسد تصديق نمى‌کنيد، پس حق به طرف ما باشد نه شما؛ حق تعالى آيه شريفه را نازل فرمود: «1» هذانِ خَصْمانِ: اين دو گروه که دشمنان يکديگرند، اخْتَصَمُوا فِي رَبِّهِمْ:
جنگ و جدال نمودند در دين پروردگار خود. فَالَّذِينَ کَفَرُوا: پس آنان که کافر شدند، قُطِّعَتْ لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ: بريده شود براى ايشان به مقدار جثه ايشان جامه هائى از آتش که همه جسد آنها را فرا گيرد، يعنى چون مقطعات نيران را پوشند و بر قد و قامت ايشان باشد و مانند جامه، احاطه جميع بدن ايشان نمايد.
ابو سعيد خدرى گفته که جامه نحاس باشد از آتش که حرارت آن بيش از آتش است و با وجود آن، يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَمِيمُ: ريخته مى‌شود بر سرهاى ايشان، يعنى بريزند بر سر ايشان آبى که از غايت گرمى. «2»