تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ (32) جلد 9 - صفحه 51 ذلِکَ‌: حقيقت امر اينست که مذکور شد از اجتناب اوثان و قول زور و تشبيه مؤمن و کافر به امرين مذکورين. وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ‌: و هر که تعظيم کند نشانه‌هاى خداى را که مناسک حج است اعتقاد به حقيقت آن نموده بر وجه اخلاص بجاى آورد. فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ‌: پس بدرستى که بزرگ داشتن آن شعائر از پرهيزکارى دلها است، يعنى تعظيم شعائر از فعل کسانى است که قلوب ايشان ترسناک است از موجبات غضب الهى، يا پاکيزه است از شوائب اعتقادات فاسده، و مصفا است از زنگ خلل. و ذکر «قلوب» به جهت آنست که منشأ تقوى و فجور است، زيرا تقوى و فجور چون ثابت و متمکن شد در قلوب، اثر آن در ساير اعضاء ظاهر گردد. تنبيه: آيه شريفه اشعار است به تعظيم شعائر الهى، يعنى معالم دين و اعلامى که نصب فرموده براى عبادت. مفسران را در اين «شعائر» اختلاف است: 1- مراد حدود الهى و اوامر و نواهى سبحانى است. 2- مراد مناسک حج است. 3- مراد صفا و مروه و هدى و غيره است. 4- علامات منصوبه بين حل و حرم. 5- مراد جميع شعائر دين اسلام و احکام و حدود آنست. و تعظيم آن عبارت است از الزام نمودن به همه اوامر و نواهى و عمل به آن باشد، «1»، و آن از افعال پرهيزکاران است. و البته شخص علاقه مند به ديانت حقه اسلاميّه، در تعظيم شعائر الهى سعى و کوشش بنمايد و براى اعلاى شريعت احمديه از جان و مال و قلم و بيان مضايقه ننمايد.