اگر قدرت و امکانات، در دست افراد صالح باشد، بهرهبردارى صحيح مىکنند و اگر در اختيار نااهلان قرار گيرد سوء استفاده مىکنند. بنابراين دنيا و قدرت، براى گروهى نعمت و براى گروهى وسيلهى بدبختى است و قرآن از هر دو نمونه ياد کرده است: اگر مؤمنان به قدرت برسند، به سراغ نماز و زکات و امر به معروف مىروند ولى انسانهاى منحرف و نااهل، اگر قدرتمند شوند کارشان طغيان است، «إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى» «1» و در راه نابودى منابع اقتصادى و نسل بشر گام بر مىدارند، «وَ إِذا تَوَلَّى سَعى فِي الْأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيها وَ يُهْلِکَ الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ» «2» و عاقبت، مردم را به دوزخ مىکشانند. «أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ» «3»