اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لا يَزال‌ُ الَّذِين‌َ کَفَرُوا فِي مِريَةٍ مِنه‌ُ حَتّي تَأتِيَهُم‌ُ السّاعَةُ بَغتَةً أَو يَأتِيَهُم عَذاب‌ُ يَوم‌ٍ عَقِيم‌ٍ (55)
و هميشه کساني که کافر هستند در شبهه و شک‌ّ هستند در أمر نبوّت و قرآن
جلد 13 - صفحه 323
و اسلام تا بيايد آنها را مرگ و قيامت، يا بيايد آنها را عذابي که مثل نداشته باشد.
(وَ لا يَزال‌ُ الَّذِين‌َ کَفَرُوا): مراد آن کفّاري هستند که در آيه قبل اشاره شد که در قلوب آنها مرض است و قساوت گرفته و ديگر قابل هدايت نيستند و در شقاق بعيد هستند بکفر باقي مي‌مانند تا اينکه بيايد آنها را ساعت که مرگ باشد و أوّل عذاب قيامت که فرمود: «اذا مات إبن آدم قامت قيامته».
(فِي مِريَةٍ مِنه‌ُ): مرجع ضمير ممکن است قرآن باشد يا اسلام يا شخص نبي‌ّ و اينها تلازم دارد زيرا منکر قرآن منکر اسلام و منکر رسالت هم هست و کذا العکس.
(حَتّي تَأتِيَهُم‌ُ السّاعَةُ): ممکن است أجل باشد يا قيامت کبري يعني تا آخر عمر بکفر باقي مي‌مانند.
(بَغتَةً): که مي‌فرمايد: «وَ ما أَمرُ السّاعَةِ إِلّا کَلَمح‌ِ البَصَرِ أَو هُوَ أَقرَب‌ُ» نحل آيه 79.
(أَو يَأتِيَهُم عَذاب‌ُ يَوم‌ٍ عَقِيم‌ٍ): گفتند: عذاب يوم بدر بوده که ملائکه بياري اسلام آمدند که اينکه روز عقيم بود ديگر مثل پيدا نکرد، و اينکه ترديد به کلمه او براي اينکه است که أين کفّار دو قسمت شدند يک قسمت در بدر کشته شدند و يک قسمت بکفر تا آخر عمر باقي ماندند.