تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
الْمُلْکُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ يَحْکُمُ بَيْنَهُمْ فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ (56)
بعد از آن در وصف قيامت فرمايد:
الْمُلْکُ يَوْمَئِذٍ لِلَّهِ: پادشاهى و فرمانفرمائى در آن روز خاصه ذات خداى تعالى است، يعنى پادشاهى در روزى که شک کفار و منافقين زايل گردد، يعنى روز قيامت مر خداى را باشد بى‌مدعى و منازعى. روزى که دعوى ملوک و سلاطين در آن روز نابود و تاج تجبر از سر خسروان بربايند، دعواها منقطع و داعيها مرتفع گردد، و مالک ملک رخت تخيلات و تصورات مملوک را، در قعر درياى اعدام افکند، و رسوم توهمات و تفکرات سلاطين را به صدمت «لمن الملک» درهم شکند و همه را جز اظهار عبوديت و اقرار به عجز و بيچارگى چاره‌اى نباشد، و ملکيت و مالکيت مخصوص گردد به حضرت احديت.
يَحْکُمُ بَيْنَهُمْ: حکم فرمايد به مجازات و پاداش بدون شرکت کسى ميان بندگان از مؤمن و کافر و مطيع و عاصى. فَالَّذِينَ آمَنُوا: پس آنانکه ايمان
«1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 184، چاپ کتابفروشى اسلاميّه.
جلد 9 - صفحه 81
آوردند، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ: و بجا آوردند کارهاى شايسته و پسنديده از انواع طاعات و عبادات و خيرات و مبرات، فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ: در بهشتهاى پر نعمتند بى‌رنج و محنت.
تنبيه: آيه شريفه آگاهى است بندگان را به اينکه ايمان و بجا آوردن اعمال صالحه شرعيه، نتيجه‌اش بهشت پر نعمت است که هرگز زوال و فنائى ندارد و بوصف در نيايد. پس طالب چنين نعمت عظمى و جنت عليا، البته در ايمان ثابت و در انجام کارهاى شايسته و پسنديده کوتاهى نورزد و براى مدت کمى از عمر دنيا، نعمت کثير عقبى را از دست ندهد.