تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لا يَزالُ الَّذِينَ کَفَرُوا فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً أَوْ يَأْتِيَهُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَقِيمٍ (55)
وَ لا يَزالُ الَّذِينَ کَفَرُوا: و هميشه باشند آنانکه کافر شده‌اند، فِي مِرْيَةٍ مِنْهُ: در شک از قرآن يا پيغمبر. و اين مخصوص است به کسانى که خدا مى‌داند ايمان نمى‌آورند. حَتَّى تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً: تا اينکه بيايد ايشان را قيامت، يا علامات آن، يا قيامت صغرى ناگهانى و فجئة. أَوْ يَأْتِيَهُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَقِيمٍ: يا اينکه بيايد ايشان را عذاب روز نازاينده، يعنى روزى که در آن روز نسل ايشان
جلد 9 - صفحه 80
در افتد. مراد روز «بدر» است که همه مستأصل گشته کسى از آنها باقى نماند تا فرزندى از او متولد شود. يا آنکه چون کشته شدند، مادران آنها بى‌فرزند شدند مانند زنان عقيم. نزد بعضى مراد به «عقيم» قطع خير است، يعنى در آن روز منقطع شدند از خير و هيچ نفعى به ايشان نرسيد، بلکه همه به شرّ عذاب کشتن مبتلا شدند، يا مراد روز قيامت باشد و تسميه آن به عقيم به جهت آنکه بعد از آن روز ديگر نباشد يا آن روز را شب نباشد. «1»