تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ (64) لَهُ ما فِي السَّماواتِ‌: و مر ذات الهى راست بخاصه آنچه در آسمانها است، وَ ما فِي الْأَرْضِ‌: و آنچه در زمينها است، يعنى خالق و مالک همه علويات و سفليات خداى سبحان است. وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ: و بدرستى که خداى تعالى هر آينه او است بى‌نياز در ذات خود از ما سوى، ستوده شده باشد، يعنى مستوجب ستايش به صفات و افعال، و سزاوار اينکه همه کس ذات او را ستايش و پرستش نمايند. يا غنى است، يعنى ذاتى که بى‌نياز از خلق و تمام‌ جلد 9 - صفحه 88 محتاجند به او، پس تعلقى نيست براى او به غير، نه در ذات و نه چيزى از صفات او، بلکه منزه باشد از علاقه به غير؛ زيرا هر که تعلق دارد ذات يا صفاتش به امر خارجى که متوقف باشد در وجود يا کمالش بر آن، پس محتاج است به آن امر؛ و ذات الهى منزه باشد از احتياج. حميد يعنى ذاتى که مستحق حمد است به افعالش در سراء و ضراء و شدت و رخاء.