تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) لِکُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَکاً هُمْ ناسِکُوهُ فَلا يُنازِعُنَّکَ فِي الْأَمْرِ وَ ادْعُ إِلى‌ رَبِّکَ إِنَّکَ لَعَلى‌ هُدىً مُسْتَقِيمٍ (67) لِکُلِّ أُمَّةٍ جَعَلْنا مَنْسَکاً: براى هر گروهى از اهل قرنهاى گذشته معين و مقرر ساختيم دينى و شريعتى يا متعبدى که به امر ما، هُمْ ناسِکُوهُ‌: ايشان پذيرنده و عمل کننده‌اند بر آن بر وجه الفت، يا عبادت کنندگان در آن بر طريق رغبت. 1- اصل «منسک» جائى است که مردمان الفت گرفته باشند به آن براى عبادت يا به امرى از امور خير. 2- شريعتى که ملتى به آن الفت گرفته عبادت کنند. 3- مکانى که مألوف و معتاد آنها باشد براى عبادت و مناسک حج از اين قبيل است. 4- مراد به منسک موضع قربانى است. 5- نزد جمعى مراد عيد است، يعنى براى هر امتى عيدى تعيين نموديم که نگهدارنده آنند و بجاى آرندگان مراسم و آداب آن. «1» «1». تفسير منهج الصادقين، ج 6، ص 191، چاپ کتابفروشى اسلاميّه. جلد 9 - صفحه 91 فَلا يُنازِعُنَّکَ فِي الْأَمْرِ: پس بايد که نزاع نکنند صاحبان اديان با تو در کار دين در نسائک يا مطلق مناسک، زيرا ايشان جاهلانند و عارى از علم و اهل عناد و جحودند. يا به جهت آنکه امر دين تو از آن ظاهر ترست که تصور نزاع در آن توان نمود. مراد نهى پيغمبر است از تمکين ايشان در منازعه، يعنى اعتنا به قول آنها مکن و ايشان را تمکين مده از آنکه با تو مناظره کنند و به منازعه کشد؛ زيرا منازعه نفع نمى‌دهد مگر به طالب حق، و ايشان اهل مراء و جدال و عناد و جحود هستند. يا زجر است مر آنها را از تعرض به پيغمبر و منازعه با او در دين. وَ ادْعُ إِلى‌ رَبِّکَ‌: و بخوان مردمان را به توحيد و عبادت پروردگار خود. إِنَّکَ لَعَلى‌ هُدىً مُسْتَقِيمٍ‌: بدرستى که تو هر آينه بر راه راست هستى که موصل است به حق. نزد بعضى معنى آنکه: ايشان را نمى‌رسد که با تو نزاع کنند در شريعت تو که ناسخ شرايع گذشته است، و چون چنين است، پس همه کس را به شريعت خود دعوت فرما که منهج قويم و صراط مستقيم است و هادى مردمان به جنت نعيم.