1- خداوند پيامبرش را دلدارى و آموزش مىدهد. «وَ إِنْ جادَلُوکَ فَقُلِ»
2- انبيا با آن همه معجزه ومنطق، باز گرفتار افراد لجوج بودند. «وَ إِنْ جادَلُوکَ»
3- ياد خدا و واگذارى امور به او، بهترين وسيلهى آرامش است. وَ إِنْ جادَلُوکَ فَقُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ ...
4- با افراد لجوج و اهل جدل درگير نشويد. «وَ إِنْ جادَلُوکَ فَقُلِ اللَّهُ أَعْلَمُ»
5- در قيامت، داور و حاکم همان خداى متعال است که شاهد و آگاه است. «اللَّهُ
«1». يس، 3- 4.
جلد 6 - صفحه 69
أَعْلَمُ- اللَّهُ يَحْکُمُ» (قضاوت کامل در سايه علم کامل است)
6- ايمان به علم و داورى خداوند، آرامبخش مؤمنان و تهديد کنندهى کافران است. «اللَّهُ أَعْلَمُ- اللَّهُ يَحْکُمُ»
7- ايمان به قيامت بهترين اهرم براى مهار کردن اختلافها و مجادلههاست. «اللَّهُ يَحْکُمُ بَيْنَکُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ» 8- درگيرى جبهه حقّ با باطل سابقهاى بس طولانى دارد. «کُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ» (کلمهى «کُنْتُمْ» همراه با فعل مضارع، نشانهى سابقه طولانى است)