ديدگاه مشرکان اين بود که خداوند به بعضى اشيا و بتها قدرت تدبير و تصميم عطا کرده ولى خودش فوق همه آنهاست، آنان خيال مىکردند که جهان تحت تدبير خدايان (ارباب) است و خدا را «رب الارباب» و خداى خدايان مىپنداشتند. اين آيه مىفرمايد: خداوند هيچ گونه اقتدارى به هيچ يک از معبودهاى خيالى شما نداده و هستى تحت تدبير خداى يکتاست. «يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطاناً»
شايد مراد از نزول سلطان در آيه، سلطهى علمى است. يعنى مشرکان به سراغ معبودها و بتهايى مىروند که هرگز خداوند دليل و برهانى از علم و منطق يا وحى به حمايت آنان نفرستاده است.