کلمه‌ى «طائِرٍ» در آيه، کنايه از عمل انسان است، زيرا اعمال انسان همچون پرنده پرواز دارد تا به صاحبش برسد و پرونده عمل هر کس، از خير و شرّ، به گردنش آويخته مى‌شود.
در قرآن بارها به مسأله نامه‌ى عمل اشاره شده و در آيات مختلف نکاتى مطرح گرديده است، از جمله:
1- نامه‌ى عمل براى همه است. کُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ ...
2- در آن نامه چيزى فروگذار نشده است. «لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا کَبِيرَةً» «1»
3- مجرمان از آن مى‌ترسند. «فَتَرَى الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ» «2»
4- خود انسان با خواندن نامه‌ى عملش، حاکم و داور است. «اقْرَأْ کِتابَکَ کَفى بِنَفْسِکَ الْيَوْمَ عَلَيْکَ حَسِيباً» «3»
5- رستگاران، کتابشان به دست راست داده مى‌شود و دوزخيان به دست چپ. أُوتِيَ کِتابَهُ بِيَمِينِهِ ... بِشِمالِهِ «4»
«1». کهف، 49.
«2». کهف، 49.
«3». اسراء، 14.
«4». الحاقّه، 19.
جلد 5 - صفحه 29